ΠΕΡΥΣΙ ΣΤΟ ΜΑΡΙΕΝΜΠΑΝΤ
...σαν το πάτωμα να ήταν ακίνητο άμμος και χαλίκια ή πέτρινες πλάκες...
που προχωρούσα άλλη μια φορά...
μέσα από διαδρόμους, σαλόνια, γκαλλερί...
η δομή αυτής της πένθιμης έπαυλης από μιαν άλλη εποχή...
αυτή η τεράστια και πολυτελής έπαυλη...
...σιωπηλά δωμάτια, που απορροφούν τα βήματα...
με χαλιά τόσο βαριά, τόσο χοντρά...
που κανείς δεν ακούει κανένα βήμα...
σαν το αυτί του να περνά άλλη μια φορά...
...εγκάρισιοι διάδρομοι που οδηγούν σε εγκαταλελειμένα σαλόνια...
επενδυμένα με διακόσμηση μιας άλλης εποχής...
σιωπηλά δωμάτια, που απορροφούν τα βήματα...
με χαλιά τόσο βαριά, τόσο χοντρά...
που κανείς δεν ακούει κανένα βήμα, σαν το αυτί...
...πέτρινες πλάκες, που προχωρούσα άλλη μια φορά...
μέσα από τους διαδρόμους, σαλόνια, γκαλλερί...
η δομή αυτής της πένθιμης έπαυλης από μιαν άλλη εποχή...
αυτή η τεράστια και πολυτελής έπαυλη...
που διάδρομοι χωρίς τέλος διαδέχονται διαδρόμους...
σιωπηλούς, εγκαταλελειμένους...
επενδυμένοι με ψυχρή, βαριά διακόσμηση...
πλαίσια, στόκος, αυλάκια, μάρμαρο...
μαύροι καθρέφτες, σκιώδεις πίνακες, κολώνες...
...ανάγλυφες πύλες, άπειρες πόρτες, γκαλλερί...
εγκάρσιοι διάδρομοι που οδηγούν σε εγκαταλελειμένα σαλόνια...
επενδυμένα με διακόσμηση μιας άλλης εποχής...
σιωπηλά δωμάτια, που απορροφούν τα βήματα...
με χαλιά τόσο βαριά, τόσο χοντρά...
που κανείς δεν ακούει κανένα βήμα...
σαν το αυτί να ήταν πολύ μακρυά...
πολύ μακρυά από αυτόν τον μουδιασμένο, αδιάφορο διάκοσμο...
μακρυά από αυτόν τον περίπλοκο ζωφόρο κάτω από την κορωνίδα...
με τις διακλαδώσεις και τα στεφάνια του...
σα νεκρά φύλλα...
σαν το πάτωμα να ήταν ακίνητο άμμος και χαλίκια, ή πέτρινες πλάκες...
που προχωρούσα άλλη μια φορά...
σαν για να σε συναντήσω...
ανάμεσα από πλαισιωμένους τοίχους...
στόκο, αυλάκια, ζωγραφιές...
πίνακες ανάμεσα από τα οποία περνώ...
ανάμεσα στα οποία βρίσκω τον εαυτό μου ήδη...
να περιμένει εσένα...
πολύ μακρυά από δω που βρίσκομαι τώρα...
πριν από σένα, περιμένοντας ξανά...
για κάποιον που δεν θα 'ρθει πάλι...
που πια δεν θα μας κρατήσει χώρια...
θα σε πάρει από μένα.
Πρέπει να περιμένουμε λίγα λεπτά, λίγες στιγμές --
Λίγες στιγμές ακόμη, λες και διστάζεις ακόμη...
να χωριστείς απ' αυτόν, από τον εαυτό σου...
λες και η φθίνουσα εικόνα σου εμφανιστεί πάλι...
στο ίδιο μέρος που την φαντάζεσαι...
φοβισμένα ή ελπιδοφόρα...
τέτοιος ήταν ο φόβος σου να χάσεις αυτόν τον δεσμο --
Όχι, αυτή η ελπίδα είναι μάταιη πια.
Εξαφανίστηκε τώρα ο φόβος της απώλειας αυτού του δεσμού, της φυλακής, του ψέμματος.
Αυτή η ιστορία έχει ήδη τελειώσει.
Λίγες ακόμα στιγμές, έχει παγώσει --
Για πάντα, ένα παρελθόν σε μάρμαρο...
σαν αυτόν τον κήπο λαξευμένο σε πέτρα...
αυτή η έπαυλη, τα δωμάτιά της εγκαταλελειμένα πια...
αυτοί οι ακίνητοι, σιωπηλοί, ίσως για καιρό νεκροί άνθρωποι...
ακόμα φυλάνε το δίκτυ των διαδρόμων...
πάνω στο οποίο προχωρώ για να σε συναντήσω...
ανάμεσα από θάμνους προσώπων, σα μάσκες...
άγρυπνοι, αδιάφοροι...
προς σε σένα σα να διστάζεις ακόμη, ίσως...
κοιτάζοντας την είσοδο αυτού του κήπου.
Εκεί.
Τώρα...
Είμαι δική σου.
Πρέπει να ήταν το 1928 ή το 1929 --
Λέτε... είναι απίστευτο.
Νομίζω πως έχουμε ήδη συναντηθεί.
Δεν έχει καμμία σχέση.
Και το γεγονός πως μπορεί αυτός ή αυτή να έκαναν κάτι...
που μπορεί να φανει --
Ο καιρός ήταν απαίσιος για μήνες.
Δεν μπορούσαμε να βγούμε, όταν ξαφνικα --
Το είδες ιδίοις όμμασι;
Όχι, ένας φίλος το είπε.
Αν στο 'πε ένας φίλος --
Μη σε νοιάζει τι νομίζουν οι άλλοι.
Είπες πως δεν θα άκουγες παρά μόνο εμένα.
Ακου λοιπόν, δεν αντέχω άλλο αυτόν τον ρόλο.
Αυτή τη σιωπή, αυτούς τους τοίχους...
αυτούς τους ψίθυρους που με καταδικάζεις --
Μην υψώνεις τη φωνή σου.
Αυτοί οι ψίθυροι, χειρότεροι κι από τη σιωπή που με καταδικάζεις.
Αυτές οι μέρες, χειρότερες κι από τον θάνατο, που ζούμε δίπλα δίπλα...
σαν δυο φέρετρα θαμμένα μαζί...
σ' έναν πετρωμένο κήπο.
Ένα καθησυχαστικό, τακτικό κήπο, όμορφα περιποιημένο...
με κανονικά μονοπάτια στα οποία βαδίζουμε μαζί...
δίπλα δίπλα, μέρα την ημέρα...
διατηρώντας την απόστασή μας χωρίς ποτέ --
Απίστευτο!
Νομίζω πως πρέπει να 'ταν το '28...
'28 ή 29 --
Πάγωσε για μια βδομάδα το καλοκαίρι του 1929 --
Μια πολύ όμορφη γυναίκα.
Ιδιαίτερα κομψή.
Αρκετά μ 'αυτούς τους τοίχους, τους ψιθύρους...
μέρες που ζήσαμε πλάι πλάι...
βαδίζοντας στους διαδρόμους, διατηρώντας την απόστασή μας...
κι όμως αυτά τα δάκτυλα ήταν γραφτό να κρατιούνται
αυτά τα στόματα...
Δάκτυλα που ήταν γραφτό να κρατιούνται, μάτια που ήταν γραφτό να σε δουν...
αλλά αναγκάστηκαν να στραφούν σ' αυτούς τους τοίχους από άλλη εποχή...
πλαισιωμένοι καθρέφτες...
παλιοί πίνακες...
στόκος, ψεύτικα κιονόκρανα...
ψεύτικες πόρτες, ψεύτικες κολώνες...
ψευδείς προοπτικές.
Δεν ήταν δα και τόσο εξαιρετικό.
Το ξεκίνησε, έχοντας μελετήσει...
όλες τις πιθανότητες.
Χνουδωτά φτερά, σαν κύκνου.
-Μένετε καιρό εδώ; -Όχι, έχω ξανάρθει.
-Σας αρέσει το μέρος; -Όχι ιδιαίτερα.
Απλώς, κάθε φορά τυχαίνει να ερχόμαστε εδώ.
Ο πατέρας μου βλέπετε --
Ένα παπούτσι με σπασμένο τακούνι --
Κανένα μέσο διαφυγής;
Κανένα μέσο διαφυγής.
Δεν γνωρίζετε την ιστορία;
Πέρσι ήταν μεγάλο κουτσομπολιό.
Ο Φρανκ είπε πως ο πατέρας της του ζήτησε...
να την προσέχει.
Περίεργη προσοχή, όπως κατάλαβε...
όταν πήγε να μπει στο δωμάτιό της με την δικαιολογία...
να της εξηγήσει τον πίνακα.
Το γεγονός πως κατέχει γερμανικό διαβατήριο δεν αποδεικνύει τίποτα.
Η παρουσία του εδώ, γέρο, δεν έχει καμμία σχέση.
Προτείνω να παίξουμε ένα άλλο παιχνίδι.
Ξέρω ένα παιχνίδι που κερδίζω πάντα.
Αν δεν μπορείς να χάσεις, δεν λέγεται παιχνίδι.
Μπορώ να χάσω, αλλά κερδίζω πάντα.
Ας παίξουμε.
Δύο άτομα παίζουνε. Απλώμενα τα χαρτιά έτσι.
Εφτά.
Πέντε.
Τρία.
Ένα.
Καθένας μπορεί να σηκώσει όσα χαρτιά θέλει...
αλλά από μία μόνο σειρά τη φορά.
Ο παίκτης που σηκώνει το τελευταίο φύλλο χάνει.
Θα ξεκινήσετε;
Είσαι η ίδια...
σα να σε άφησα μόλις χτες.
Τι σου συνέβη όλον αυτό τον καιρό;
Τίποτα, εφόσον είμαι η ίδια.
Δεν παντρευτήκατε;
-Γιατί όχι; -Εκτιμώ την ελευθερία μου.
-Γιατί όχι εδώ; -Είναι περίεργο μέρος.
-Να είστε ελεύθερη εννοείτε; -Ναι, ιδίως αυτό.
Είστε ακόμη η ίδια.
Αλλά μόλις που θυμάστε.
Κι όμως γνωρίζετε αυτή την μπαρόκ διακόσμηση...
αυτό το χέρι από στόκο, που κρατάει τα σταφύλια...
πίσω του, φύλλωμα...
σαν από ένα κήπο που μας περιμένει.
Το έχετε προσέξει;
Δεν είχα ποτέ τόσο καλό οδηγό.
Ξέρετε τι λένε: Από άκρη σε άκρη.
Υπάρχουν πολλά άλλα πράγματα για να δείτε, αν θέλετε.
Θα το 'θελα.
-Τόσα μυστικά υπάρχουν εδώ; -Λεγεώνες.
Φαίνεστε μυστηριώδης.
Γιατί με κοιτάτε έτσι;
Δεν φαίνεται να με θυμάστε.
Πρώτη φορά σας είδα στους κήπους του Φρεντέρικσμπαντ.
Καθόσασταν μακρυά από τους υπολοίπους...
σ' ένα πέτρινο παραπέτο...
με το χέρι σας αφημένο, το μπράτσο σας εκτεταμένο.
Κοιτάζατε προς την αυλή.
Δεν με είδατε που πλησίαζα.
Μετά αντιληφθήκατε τα βήματά μου στο χαλίκι...
και στρέψατε το κεφάλι σας.
Δε νομίζω πως ήμουν εγώ. Κάνετε λάθος.
Θυμηθείτε.
Στεκόμασταν κοντά σε κάτι πέτρινες φιγούρες πάνω σε μια βάση...
ένας άντρας και μια γυναίκα, σε κλασσικό στυλ...
με αναβεβλημένες κινήσεις που πρέπει να είχαν ένα νόημα.
Με ρωτήσατε ποιοι ήταν.
Απάντησα πως δεν γνώριζα.
Προσπαθήσατε να μαντέψετε, και είπα...
πως θα μπορούσαν να είμαστε εσείς κι εγώ.
Γελάσατε.
Λατρεύω -- λάτρευα τότε --
να ακούω το γέλιο σας.
Οι άλλοι άνθρωποι είχαν έρθει πιο κοντά.
Κάποιος αναγνώρισε το άγαλμα.
Μυθολογικά πρόσωπα, θεοί ή ήρωες της αρχαίας Ελλάδας.
Ή ίσως μια αλληγορία ή κάτι τέτοιο.
Δεν ακούγατε πλέον. Φαινόσασταν απούσα.
Αλλη μια φορά τα μάτια σας ήταν βαθιά, κενά.
Γυρίσατε να κοιτάξετε πάλι την αυλή.
Αλλη μια φορά χωριστήκαμε.
Δεν είναι δυνατόν!
Ας πάμε μια βόλτα.
Ο Φρανκ δεν έχει φτάσει ακόμη.
Ξέρετε την λένε: από άκρη σε άκρη.
Κι αν παίζατε πρώτος;
Αλλη μια φορά περνούσα...
μόνος, μέσα από τους ίδιους διαδρόμους...
μέσα από τα ίδια εγκαταλελειμένα δωμάτια...
από τις ίδιες κολώνες...
τις ίδιες ανήλιαγες γκαλλερί...
από τα ίδια κατώφλια...
κάνοντας αυτή τη διαδρομή στον λαβύρινθο σαν από τύχη...
και ξανά...
τα πάντα ήταν εγκαταλελειμένα σ' αυτό το τεράστιο ξενοδοχείο...
άδεια σαλόνια, διάδρομοι...
σαλόνια, πόρτες...
πόρτες, σαλόνια...
άδειες καρέκλες, μεγάλες πολυθρόνες...
σκαλιά, σκαλοπάτια...
σκαλιά, το ένα μετά το άλλο...
γυάλινα αντικείμενα, άδεια γυαλιά...
ένα ριγμένο ποτήρι, ένα σπασμένο γυαλί...
γράμματα, ένα χαμένο γράμμα...
κλειδιά στους κρίκους...
αριθμημένα κλειδιά δωματίων:
309, 307, 305, 303...
πολυέλαιοι, πολυέλαιοι,
μαργαριτάρια, καθρέφτες...
διάδρομοι χωρίς να υπάρχει ψυχή.
Κι ο κήπος, όπως όλα τ' άλλα, αφημένος.
Πέρυσι ήταν. Έχω αλλάξει τόσο πολύ, λοιπόν;
Ή κάνεις πως δεν με αναγνωρίζεις;
Ήδη ένα χρόνο, ίσως και παραπάνω.
Εσύ, τουλάχιστον, είσαι ακόμη η ίδια.
Εξακολουθείς να έχεις τα ίδια ονειροπόλα μάτια...
το ίδιο χαμόγελο...
το ίδιο ξαφνικό γέλιο...
την ίδια χαλαρή κίνηση στο χέρι...
τον ίδιο τρόπο να αφήνεις το χέρι σου στον ώμο σου...
και φοράς το ίδιο άρωμα.
Θυμήσου...
τους κήπους στο Φρεντέρικσμπαντ.
Ήσασταν μόνη, απόμακρα...
σχεδόν γέρνοντας πάνω στο πέτρινο παραπέτο...
με το χέρι σας αφημένο, το μπράτσο σας εκτεταμένο.
Κοιτάζατε προς την αυλή.
Σας πλησίασα.
Αλλά σταμάτησα και σας κοίταξα.
Γυρίσατε προς σε μένα.
Αλλά, ήταν σα να μη με βλέπετε.
Σας κοίταξα, αλλά δεν κάνατε νόημα.
«Φαίνεσθε τόσο ζωντανή», είπα.
Μόλις που χαμογελάσατε.
Για να πιάσουμε κουβέντα, μίλησα για το άγαλμα.
Είπα πως ο άνδρας ήθελε να σταματήσει τη νεαρή γυναίκα.
Είχε αντιληφθεί κάτι, έναν κίνδυνο...
και σήκωνε το χέρι του για να τη σταματήσει.
Απαντήσατε πως η γυναίκα είχε δει κάτι.
Κάτι υπέροχο, που το έδειχνε.
Και οι δύο θεωρίες μπορούσαν να είναι σωστές.
Έχοντας αφήσει τα σπίτια τους, ταξίδευαν για μέρες.
Βρέθηκαν στην κορυφή ενός λόφου.
Αυτοός Την σταματά πριν την άκρη...
ενώ αυτή του δείχνει τη θάλασσα που απλώνεται στον ορίζοντα.
Μετά με ρώτησες τα ονόματά τους.
Είπα πως τα ονόματά τους δεν έχουν σημασία.
Διεφώνησες και προσπάθησες να τους ονοματίσεις...
στη τύχη, νομίζω.
Τότε είπα πως θα μπορούσε να ήταν εσύ κι εγώ...
ή ο οποιοσδήποτε.
Μην τους ονομάζεις. Μπορούν να σημαίνουν τόσα πολλά.
Ξεχνάς τον σκύλο. Γιατί έχουν τον σκύλο;
Δεν είναι δικός τους. Έχει χαθεί.
Πάντως, είναι πολύ κοντά στη κυρία του.
Δεν είναι κυρία του.
Είναι πολύ κοντά, επειδή η βάση είναι μικρή.
Είναι οι ίδιοι στο άγαλμα, χωρίς τον σκύλο.
Αντικρύζουν ο ένας τον άλλον.
Αυτή απλώνει το χέρι της στα χείλια του...
αλλά από κοντά μπορείς να δεις πως δεν τον κοιτάζει.
Δεν θέλω να πάω εκεί. Είναι πολύ μακρυά.
Σε παρακαλώ, έλα μαζί μου.
Σε παρακαλώ.
Σου λέει πως δεν είναι δυνατό.
Δεν έχω πάει ποτέ στο Φρεντέρικσμπαντ.
Ε, ίσως να ήταν κάπου αλλού:
Στο Κάρλσταντ, στο Μάριενμπαντ ή στη Μπάντεν-Σάλσα...
ή ίσως εδώ, σ' αυτό το σαλόνι.
Με ακολούθησες εδώ για να στο δείξω.
Μπορείτε να δείτε τον άντρα...
και την κίνηση της νεαρής γυναίκας...
αλλά πρέπει να πάτε από την άλλη μεριά...
για να δείτε πως την σταματάει.
Έχει προσέξει κάτι, έναν κίνδυνο...
κι σήκωσε το χέρι του για να τη σταματήσει.
Επετρέψτε μου. Μπορώ να εξηγήσω το άγαλμα.
Αναπαριστά τον Κάρολο ΙΙΙ και την γυναίκα του...
αλλά δεν είναι σύγχρονος, βέβαια.
Είναι στον όρκο μπροστά στη Δίαιτα, στη δίκη της προδοσίας.
Η κλασσική αμφίεση είναι απλώς μια σύμβαση.
Με περίμενες.
Γιατί θα 'πρεπε να σε περιμένω;
Γιατί εγώ ο ίδιος περίμενα πολύ καιρό για σένα.
Στα όνειρά σου;
Και προσπαθείς να ξεφύγεις πάλι.
Τί εννοείς;
Δεν καταλαβαίνω τίποτα απ' όσα λες.
Αν ήταν όνειρα...
γιατί να φοβηθείς;
Πολύ καλά, πες μου το υπόλοιπο της ιστορίας μας.
Βρεθήκαμε πάλι το απόγευμα της ίδιας μέρας.
Τυχαία, βέβαια.
Δεν γνωρίζω.
Και που βρεθήκαμε αυτή τη φορά;
Πού; Δεν έχει σημασία.
Ήσουν σε μια παρέα γνωστών.
Ανθρώπους που μόλις γνωρίζα· ίσως, που μόλις γνώριζες κι εσύ.
Συζητούσαν για κάτι που δεν το γνώριζα.
Ήξερες παραπάνω από εμένα, μάλλον.
Σε κοίταζα.
Τα λόγια σου μου έμοιαζαν ψεύτικα.
Ήταν σαν κανένας από αυτούς να ήξερα ποια ήσουν...
σα να 'ξερα μόνο εγώ.
Και σα να μην ήξερες ούτε εσύ.
Διαρκώς απέφευγες τα μάτια μου.
Φανερά, το έκανες επίτηδες.
Περίμενα. Είχα όλον τον καιρό.
Πάντα πίστευα πως είχα όλον τον καιρό.
Η ματιά σου με διαπέρασε σα να μην υπήρχα.
Για να σε αναγκάσω να με προσέξεις, είπε επιτέλους κάτι.
Μια παρολίγον εξωφρενική συνεισφορά στη συζήτηση...
που θα έστρεφε όλα τα μάτια πάνω μου.
Ξεχνώ τι ήταν.
Εσύ ήσουν που απάντησες, στη ξαφνική σιωπή...
χαιρετίζοντας τη δύσπιστη δήλωσή μου με ειρωνεία.
Οι υπόλοιποι παρέμειναν σιωπηλοί.
Και πάλι ένοιωσα πως κανείς δεν καταλάβαινε τα λόγια σου.
Ίσως να ήμουν ο μόνος που τα άκουγε.
Για να σπάσει τη σιωπή, κάποιος μίλησε για την διασκέδαση...
που είχε κανονιστεί για εκείνο το απόγευμα, ή για την επόμενη μέρα, ή την μεθεπόμενη.
Ξεχνώ τι είπαμε μετά.
Δεν σου άρεσε η βόλτα στο πάρκο.
Τα τακούνια σου της πόλης δεν ήταν κατάλληλα για το χαλίκι.
Κάποτε -- ίσως να ήταν αργότερα --
έσπασε το ένα σου τακούνι.
Πήρες το μπράτσο μου βγάζοντας τη γόβα σου.
Το τακούνι κρεμόταν από ένα κομμάτι δέρμα.
Στεκόσουν επικρεμάμενη, κοιτάζοντάς το...
η άκρη του δακτύλου σου δίπλα στο άλλο σου πόδι...
σα χορευτής στο σανίδι.
Δε μ' άφηνες να σου φέρω ένα άλλο ζευγάρι.
Έτσι είπα να σε μεταφέρω στα χέρια μου.
Μόλις που γέλασες, χωρίς απάντηση, σα να --
Πρέπει να γύρισες πίσω, κουβαλώντας τις γόβες σου.
Σε ξανασυνάντησα.
Δε με περίμενες ποτέ...
αλλά συναντιόμασταν συνέχεια...
σε κάθε στροφή, σε κάθε θάμνο...
κάτω από κάθε άγαλμα...
δίπλα σε κάθε λίμνη.
Σα να μην υπήρχε κανείς άλλο σ' αυτόν τον κήπο...
παρά μόνο εσύ κι εγώ.
Μιλάγαμε επί τούτου...
για τα ονόματα των αγαλμάτων, τις μορφές των θάμνων...
τη διακοσμητική λίμνη.
Αλλιώς δεν λέγαμε τίποτα.
Τη νύχτα, κυρίως...
προτιμούσες να μην μιλάς.
Μια νύχτα ήρθα στο δωμάτιό σου.
Παντού υπήρχαν τοίχοι, παντού γύρω μου.
Επίπεδοι, γυαλιστεροί, διακοσμημένοι, αρραγείς τοίχοι.
Κι η σιωπή.
Ποτέ δεν άκουσα κανέναν να υψώνει τη φωνή του εδώ πέρα.
Κανέναν.
Οι συζητήσεις κυλούσαν σ' ένα κενό φαινομενικώς ανόητο...
ή, ως ένα βαθμό, που δεν σήμαινε τίποτα.
Μια φράση πεταμένη στον αέρα, σαν παγωμένη...
αν και σίγουρα, την άρπαζαν αργότερα.
Δεν έχει σημασία.
Οι ίδιες συζητήσεις επαναλαμβάνονταν πάντα...
από τις ίδιες άχρωμες φωνές.
Οι υπηρέτες ήταν μουγκοί.
Παιχνίδια παίζονταν, σιωπηλά, βέβαια.
Ήταν ένα μέρος ξεκούρασης.
Δεν μιλάγαν για δουλειές.
Δεν εξυφαίνονταν σχέδια.
Κανείς δεν ανέφερε οτιδήποτε που θα μπορούσε να προκαλέσει αντιμαχίες.
Υπήρχαν παντού ταμπέλες: «Ησυχία»
-Ναι, νομίζω πως το θυμάμαι κι εγώ. -Δυσκολεύομαι να το πιστέψω.
-Το είδες εσύ; -Όχι, ένας φίλος μου το 'πε.
Μπορούμε να κοιτάξουμε τις αναφορές καιρού σε οποιαδήποτε εφημερίδα.
Ας κοιτάξουμε στη βιβλιοθήκη.
Ξέρεις τι άκουσα μόλις τώρα;
Αυτή τη περίοδο του χρόνου...
ήταν τόσο κρύα που η λίμνη πάγωσε.
Αυτό είναι σίγουρα λάθος.
Τί θέλεις από μένα; Ξέρεις πως είναι αδύνατο.
Μια νύχτα ήρθα στο δωμάτιό σου.
Ήσουν μόνη.
Αφησε με, σε παρακαλώ.
Ήταν σχεδόν καλοκαίρι.
Ναι, έχεις δίκιο...
ο πάγος δεν ήταν πιθανός.
Ώρα για το κονσέρτο.
Μπορώ να σας συνοδέψω;
Πηγαίνετε στο κονσέρτο;
Θα σας συναντήσω αργότερα στο δείπνο.
Η ιστορία έχει ήδη τελειώσει.
Λίγα λεπτά ακόμη και θα έχει παγώσει τελικά...
για πάντα, ένα παρελθόν σε μάρμαρο...
σαν τον κήπο σμιλεμένο στη πέτρα...
αυτή η έπαυλη, με τα δωμάτια εγκαταλελειμένα πια.
Αφήστε με, σας παρακαλώ.
Ποτέ δεν με περίμενες...
αλλά συναντιόμασταν σε κάθε στροφή...
σε κάθε θάμνο, κάτω από κάθε άγαλμα...
δίπλα σε κάθε λίμνη.
Σα να μην υπήρχε κανείς στον κήπο...
παρά μόνο εσύ κι εγώ.
Μιλάγαμε επί τούτου, για τα ονόματα των αγαλμάτων...
τη μορφή των θάμνων, τη διακοσμητική λίμνη...
το χρώμα τ' ουρανού.
Αλλιώς δεν μιλάγαμε καθόλου.
Αλλά συγκρατιόσουν, σα να 'σουν στο κατώφλι...
σα να 'σουν στην είσοδο ενός μέρους πολύ σκοτεινού, πολύ παράξενου.
Έλα πιο κοντά.
Ακόμη πιο κοντά.
Αφησε με σε παρακαλώ.
Πάντα τοίχοι, διάδρομοι, τοίχοι παντού...
κι από την άλλη μεριά, κι άλλοι τοίχοι.
Πριν σε φτάσω, πριν ενωθώ πάλι μαζί σου...
δεν είχες ιδέα τι έπρεπε να ξεπεράσω.
Και τώρα είσαι εδώ, εδώ που σ' έχω φέρει.
Είσαι ακόμη διστακτική, αλλά είσαι εδώ, σ' αυτόν τον κήπο...
εντός πεδίου όρασης, αγγίγματος, ακοής --
-Ποιός είσαι; -Γνωρίζεις.
Πως σε λένε;
Ξέρεις πως δεν έχει σημασία.
Δεν έχει σημασία.
Είσαι σα μια σκιά...
που περιμένει να πλησιάσω...
Αφησε με.
Είναι ήδη αργά.
Μου ζήτησες να μη σε ξαναδώ.
Ξαναϊδωθήκαμε, βέβαια...
την επόμενη μέρα, ή τη μεθεπόμενη...
ή μια μέρα μετά.
Μπορεί να ήταν κατά τύχη.
Σου είπα πως πρέπει να φύγεις μαζί μου.
Είπες πως ήταν αδύνατο, φυσικά.
Αλλά ξέρεις πως είναι δυνατό.
Είναι το μόνο που μπορείς να κάνεις.
Ναι, ίσως.
Όχι, δεν ξέρω πια.
Γιατί εμένα; Γιατί πρέπει να είμαι εγώ;
Με περίμενες.
Όχι. Δεν περίμενα κανέναν.
Δεν περίμενες τίποτα.
Ήταν σα να 'σουν νεκρή.
Αυτό δεν είναι αλήθεια.
Είσαι ακόμα ζωντανή.
Είσαι εδώ. Σε βλέπω.
Θυμάσαι;
Δεν είναι αλήθεια... μάλλον.
Τα έχεις ήδη ξεχάσει όλα.
Δεν είναι αλήθεια.
Ήσουν έτοιμη να φύγεις. Η πόρτα του δωματίου σου ήταν ακόμη ανοιχτή.
Γιατί; Τι περιμένεις να κερδίσεις από μένα;
Τι ζωή θα με βάλεις να ζήσω;
Δεν έχει να κάνει με μια άλλη ζωή.
Έχει να κάνει με σένα.
Θυμήσου.
Ήταν απόγευμα, μάλλον το τελευταίο.
Ήταν σχεδόν σκοτάδι.
Μια ασαφής σκιά πλησίασε σιγανά μέσα από το σκοτάδι.
Πολύ πριν ξεχωρίσω το πρόσωπό σου...
Ήξερα πως ήσουν εσύ.
Σταμάτησες για να με αναγνωρίσεις.
Σταθήκαμε, έτσι, ξέχωρα...
χωρίς να μιλάμε.
Στεκόσουν μπρος μου...
περιμένοντας, ίσως...
σα να μη μπορούσες να κινηθείς καθόλου.
Στεκόσουν έτσι, άκαμπτη...
ακίνητη...
το χέρι σου στον ώμο...
κοιτάζοντας εμένα.
Τα μάτια σου άνοιχτα -- ορθάνοιχτα --
τα χείλη ανοιγμένα σα να θέλεις να μιλήσεις...
ή να αναστενάξεις ή να ουρλιάξεις.
Φοβάσαι.
Το στόμα σου ανοίγει κι άλλο...
τα μάτια σου ορθάνοιχτα...
το χέρι σου σε έκταση, περιμένοντας, αβέβαια...
ή ίσως ζητώντας, ή κάπως αμυντικά.
Τα δάκτυλά σου έτρεμαν ελαφρά.
Φοβάσαι.
Ποιός είναι;
Ο συζυγός σου... ίσως.
Σε έψαχνε...
ή απλώς περνούσε από 'δω.
Ερχόταν σε σένα.
Αλλά παρέμεινες ακίνητη.
απόμακρη... πολύ μακρυά.
Ένοιωσε πως μόλις που σε αναγνώριζε.
Ήρθε πιο κοντά.
Κάτι μέσα σου τού διέφευγε.
Έκανε άλλο ένα βήμα πιο κοντά.
Σε εξέτασε.
Αποφάσισε να φύγει.
Και τώρα...
εξακολουθείς να κοιτάς μακρυά...
και να τον βλέπεις.
τα γκρίζα μάτια του...
τη γκρίζα σιλουέτα του...
και το χαμόγελό του.
Και φοβάσαι.
Φοβάσαι πως μπορεί να ξανάρθει...
ή πως είναι ήδη εδώ...
όταν ξανάρχομαι στο δωμάτιό σου.
Το δικό σου και το δικό του δωμάτιο χωρίζονται από ένα μικρό σαλόνι.
Τέλος πάντων, τέτοια ώρα θα βρίσκεται στη λέσχη.
Σου το 'χα πει πως θα έρθω. Δεν απάντησες.
Βρήκα όλες τις πορτες μισάνοιχτες:
τη πόρτα για την σουΐτα, τη πόρτα το σαλόνι...
τη πόρτα για το δωμάτιό σου.
Έπρεπε απλώς να τις σπρώξω...
και να τις κλείσω πίσω μου, τη μία μετά την άλλη.
Ξέρεις τι έγινε μετά.
Δεν ξέρω τι έγινε. Δεν ξέρω...
ούτε το δωμάτιο ούτε το κρεββάτι ούτε τον καθρέφτη πάνω από το τζάκι --
Ποιόν καθρέφτη; Ποιό τζάκι;
Δεν ξέρω τίποτα πια. Όλα είναι λάθος.
Κι αν είναι λάθος, γιατί είσαι εδώ;
Πώς ήταν ο καθρέφτης;
Δεν υπήρχες καθρέφτης πάνω από το τζάκι.
Υπήρχε ένας πίνακας.
Ένα τοπίο, νομίζω. Μια χιονισμένη σκηνή.
Ο καθρέφτης βρίσκεται πάνω στα συρτάρια.
Υπάρχει ένας καθρέφτης στην τουαλέτα επίσης.
Κι επίσης, κι άλλα έπιπλα βέβαια.
Τί είδος κρεββατιού;
Διπλό, μάλλον.
Τι φαινόταν από το παράθυρο;
Δεν θυμάμαι; Το παράθυρο --
Ποιό δωμάτιο; Δεν ήμαστε ποτέ μαζί σε κανένα δωμάτιο.
Δεν θέλεις να θυμηθείς επειδή φοβάσαι.
Δεν αναγνωρίζεις ούτε αυτή τη φωτογραφία;
Δεν ξέρω. Δεν θυμάμαι --
-Ξέρεις ποιος την τράβηξε. -Λες ψέμματα.
Γνωρίζεις πως ήταν πέρυσι. Σε παρακάλεσα να μ' αφήσεις να την τραβήξω.
Είπες πως θα ένιωθες ντροπή.
Ναι, είχα δίκιο.
Θυμάμαι πολύ καλά εκείνο το δωμάτιο...
που με περίμενες.
Ναι, υπήρχε ένας καθρέφτης πάνω στα συρτάρια.
Σε είχα δει μέσα σ' εκείνον τον καθρέφτη...
όταν σιωπηλά άνοιξα την πόρτα.
Καθόσουν στο κρεββάτι, φορώντας μια λευκή ρόμπα ή νυχτικό.
Φορούσες μόνο λευκά, και τα εσώρουχά επίσης...
φορώντας αυτό το δαχτυλίδι.
Είμαι σίγουρη πως τα κατασκευάζεις όλα αυτά.
Δεν είχα ποτέ μια λευκή ρόμπα.
Σκέφτεσαι κάποιαν άλλη.
Αν έτσι νομίζεις.
Θυμάμαι πως ήσουν ξαπλωμένη ανάμεσα σε κάτι λευκά φτερά --
Όχι! Σε παρακαλώ, σταμάτα.
Είσαι τελείως τρελλός.
«Όχι, σε παρακαλώ!»
Ακόμη ακούω τη φωνή σου.
Ήσουν φοβισμένη τότε.
Ήσουν φοβισμένη, αλλά λάτρευα τον φόβο σου εκείνο το απόγευμα.
Σε κοίταζα...
σε άφησα να παλέψεις λίγο.
Σ' αγάπησα.
Υπήρχε κάτι στα μάτια σου.
Ήσουν τόσο ζωντανή.
Και μετά... στην αρχή...
θυμήσου.
Όχι...
μάλλον δεν ήταν διά της βίας.
Αλλα μόνο εσύ το ξέρεις αυτό.
-Τί είναι; -Τίποτα.
-Είσαι κουρασμένη; -Ναι, λίγο νομίζω.
Ο ήλιος... τόσο ξαφνικά --
Θα 'θελες να πάμε μέσα;
Αν το θέλεις.
Τράβηξα την φωτογραφία εκείνη τη μέρα.
Και μου ζήτησες να σου δώσω έναν χρόνο...
για να με δοκιμάσεις, ίσως...
ή για να με κουράσεις...
ή για να με ξεχάσεις.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα.
Ήρθα για να σε βρω.
Όχι, δεν είναι δυνατόν.
«Όχι, δεν είναι δυνατό».
Το λες, αλλά ξέρεις πως είναι δυνατό...
πως είσαι έτοιμη, πώς θα φύγουμε.
Πώς είσαι τόσο σίγουρος;
Πού θα πάμε;
Όπου να 'ναι. Δεν ξέρω.
Θα 'ταν καλύτερα να μην ξαναβλεπόμασταν.
Πέρυσι -- Όχι, δεν είναι δυνατόν.
Θα φύγεις μόνος σου...
και τότε θα είμαστε για πάντα --
Όχι δεν είναι αλήθεια!
Δεν χρειάζεται να 'μαστε χώρια...
μόνοι, να περιμένουμε αιώνια.
Δεν είναι αλήθεια.
Αλλά φοβάσαι.
Είναι πολύ αργά πια.
Έφυγε από το δωμάτιό σου.
Μια βίαιη σκηνή μόλις είχε συμβεί ανάμεσά σας.
Το παράθυρό σου έβλεπε κάτω στον κήπο...
αλλά δεν ήσουν σίγουρη πως μπορούσες να τον δεις να φεύγει.
Επέστρεψες στο κρεββάτι, αναποφάσιστη...
αβέβαιη για το που να πας.
Επέστρεψες στο κρεββάτι, έκατσες...
ξάπλωσες.
Επέστρεψες στο κρεββάτι...
έχοντας μείνει αναποφάσιστη για λίγα λεπτά...
ατενίζοντας το κενό.
Επέστρεψες στο κρεββάτι.
Ακουσε με! Θυμήσου!
Ακου, σε παρακαλώ!
Ναι, υπήρχε --
Είναι αλήθεια, υπήρχε ένας τεράστιος καθρέφτης δίπλα στη πόρτα...
που φοβόσουν να πας κοντά του.
Αλλά υποκρίνεσαι πως δεν με πιστεύεις.
Πού έχεις πάει;
Γιατί πάντα θέλεις να διαφεύγεις; Είναι πολύ αργά.
Ήταν ήδη αργά --
Η πόρτα ήταν κλειστή τώρα.
Όχι, η πόρτα ήταν κλειστή.
Ακου, τί παραπάνω θέλεις ως απόδειξη;
Κράτησα μια φωτογραφία σου...
τραβηγμένη ένα απόγευμα στο πάρκο μερικές μέρες πριν φύγεις.
Αλλα όταν στην έδειξα, είπες πως δεν αποδεικνύει τίποτα.
Είπες πως ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να έχει τραβήξει αυτή τη φωτογραφία...
πως θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε κήπος.
Θα 'πρεπε να σ' έχω δείξει δίπλα σε λευκά φτερά...
μια θάλασσα λευκών φτερών γύρω από το κορμί σου.
Αλλά όλα τα κορμιά, όλες οι ρόμπες με φτερά, μοιάζουν...
όπως όλα τα ξενοδοχεία, όλα τα αγάλματα, όλοι οι κήποι...
αλλά όχι εκείνος ο μοναδικός κήπος...
που σε έβρισκα κάθε μέρα.
Ένα απόγευμα --
την επομένη μάλλον --
έρχομαι να σου πω πως φεύγουμε.
Όχι, δεν γελούσες.
Θα φύγουμε σίγουρα το άλλο πρωί --
Δεν είναι αυτό.
Ναι, ήμαστε στο δωμάτιό σου.
Πρέπει να συμφωνήσαμε πως θα φύγουμε --
εσύ διστακτικά, ίσως.
Ήμουν στο δωμάτιό σου.
Από τη πόρτα, έβλεπες κανείς το κρεββάτι πρώτα...
αλλά η τουαλέτα δεν φαινόταν.
Ήσουν μάλλον στο παράθυρο...
κοιτώντας έξω στον κήπο.
Δεν θυμάμαι ακριβώς.
Με είχε προσπεράσει στις σκάλες...
μόλις έφυγε από σένα.
Εκτός κι αν αυτό ήταν κάποια άλλη μέρα.
Το μέρος ήταν εγκαταλελειμένο τη νύχτα...
σκαλιά...
διάδρομοι...
σκαλιά.
Όχι, δεν θυμάμαι πια.
Δεν θυμάμαι πια τον εαυτό μου.
Δεν θυμάμαι.
Χτύπησα. Δεν άκουσες;
Ναι. Είπα «Περάστε».
Δεν θα μπορούσες να το πεις πιο δυνατά.
Τί είναι η φωτογραφία;
Όπως βλέπεις, είναι μια παλιά μου φωτογραφία.
-Πότε τραβήχτηκε; -Δεν ξέρω. Πέρσι.
-Ποιός την τράβηξε; -Δεν ξέρω. Ο Φρανκ ίσως.
Ο Φρανκ δεν ήταν εδώ πέρσι.
Ε, ίσως να μην τραβήχτηκε εδώ.
Ίσως να τραβήχτηκε στο Φρεντέρικσμπαντ.
Ή, ίσως, κάποιος άλλος.
Ναι, ίσως.
Τί έκανες το απόγευμα;
Τίποτα. Διάβασα.
Σ' έψαχνα; Ήσουν στο πάρκο;
Όχι, στο πράσινο σαλόνι, κοντά στο μουσικό δωμάτιο.
Δεν σε είδα εκεί.
Ήθελες να μου πεις κάτι;
-Φαίνεσαι αναστατωμένη. -Είμαι μάλλον κουρασμένη.
Θα 'πρεπε να ξεκουραστείς. Εξάλλου, γι' αυτό είσαι εδώ.
Θα βγεις;
Μάλλον θα πάω στο σκοπευτήριο.
-Τέτοια ώρα; -Γιατί όχι;
Ο Αντερσον φθάνει αύριο.
Θα φάμε μαζί του...
αν δεν έχεις να κάνεις κάτι άλλο.
Όχι βέβαια. Τί άλλο;
Μέχρι το απόγευμα, λοιπόν.
Μόλις έκλεισε η πόρτα, προσπάθησες να τον ακούσεις να φεύγει...
αλλά δεν άκουσες τίποτα, ούτε άλλες πόρτες να κλείνουν.
Ο γρηγορότερος δρόμος για το σκοπευτήριο ήταν κάτω από το παράθυρο.
Αλλά δεν μπορούσες να δεις το δρόμο εκτός κι αν άνοιγες το παράθυρο.
Προσπαθούσες ν' ακούσεις τα βήματά του στο χαλίκι...
αλλά δεν μπορούσες ν' ακούσεις λόγω του παραθύρου...
και μάλλον δεν υπάρχει χαλίκι.
Το ένα χέρι μισό-γερμένο στα μαλλιά...
το άλλο ακουμπά στο πηγούνι, με το δάκτυλο στο στόμα...
σα να πνίγει μια κραυγή.
Και τώρα είσαι εδώ άλλη μια φορά.
Όχι, αυτό το τέλος δεν είναι σωστό. Σε θέλω ζωντανή.
Ζωντανή, όπως ήσουν τότε...
κάθε απόγευμα, για βδομάδες, για μήνες.
Δεν έχω μείνει πουθενά για τόσο πολύ.
Ναι, το ξέρω.
Δε με νοιάζει.
Για μέρες και μέρες --
Γιατί δεν θέλεις;
Γιατί δεν θυμάσαι;
Είσαι τρελλός.
Είμαι κουρασμένη. Αφησε με.
-Είναι ένα χαζό παιχνίδι. -Πρέπει να ξέρεις το κόλπο.
-Απλώς τράβα έναν περιττό αριθμό. -Πρέπει να υπάρχουν κανόνες.
-Ο πρώτος παίκτης πάντα χάνει.
Είμαι σίγουρος πως ο Φρανκ έπαιξε αυτό το παιχνίδι πέρσι.
Θα πρέπει να παίξεις με βάση το εφτά.
Ποιά σειρά;
Ξεκινήστε παρακαλώ.
Βεβαίως. Ποιό θα θέλατε να τραβήξω;
Αυτό.
Λοιπόν, έχασα.
Ο πρώτος παίκτης πάντα κερδίζει.
Απλώς τραβήξτε έναν ζυγό αριθμό.
Τον μικρότερο περιττό.
Είναι μια λογαριθμική σειρά.
Κανείς πρέπει να αλλάζει σειρά κάθε φορά.
Αυτό είναι λάθος. Δεν ήταν διά της βίας.
Θυμήσου.
Επί μέρες, κάθε νύχτα --
Όλα τα δωμάτια είναι απαράλλαχτα...
αλλά για μένα, εκείνο το δωμάτιο δεν έμοιαζε με κανένα.
Δεν υπήρχαν πια άλλες πόρτες, άλλοι διάδρομοι, ξενοδοχεία ή κήποι.
Ούτε ένας κήπος.
Στη μέση της νύχτας...
τίποτα δεν σάλευε στο ξενοδοχείο.
Βρεθήκαμε όπως και πριν.
Σταμάτησες όταν με αναγνώρισες.
Στεκόμασταν έτσι, χωριστά, χωρίς να μιλάμε.
Στεκόσουν ακριβώς μπροστά μου...
σα να μη μπορούσες να κινηθείς καθόλου.
Στεκόσουν έτσι, άκαμπτη, ακίνητη...
τα χέρια στα πλευρά σου...
περιτυλιγμένη με μια μακρυά, σκούρα κάπα.
Μαύρη, ίσως.
Ακου, σε παρακαλώ.
Δεν μπορούμε να γυρίσουμε τώρα.
Το μόνο που σου ζητω είναι να περιμένεις λίγο.
Εδώ, του χρόνου, την ίδια εποχή...
Θα πάω οπουδήποτε μαζί σου.
Γιατί να καθυστερήσουμε τώρα;
Σε παρακαλώ, πρέπει.
Ένας χρόνος δεν είναι πολύς.
Όχι, για μένα δεν είναι.
Αλλά, άκου --
Φαίνεται πως χρειάζεσαι κι άλλο χρόνο; Μέχρι πότε;
Σου λέω.
-Περίμενα τόσον καιρό. -Μη φωνάζεις σε παρακαλώ.
Γιατί πρέπει να προσέχουμε τόσο;
Νομίζεις πως είναι τόσο εύκολο;
Δεν ξέρω.
Κι εξάλλου...
δεν είμαι τόσο γενναία.
Δεν μπορούμε να το αναβάλουμε πάλι.
Το μόνο που σου ζητάω είναι μερικές ώρες μόνο.
Λίγους μήνες, λίγες ώρες...
λίγα λεπτά...
λίγες στιγμές ακόμα...
σα να είχες ακόμη αμφιβολίες...
για να τον χωρίσεις...
για να χωρίσεις από τον εαυτό σου...
σα να 'σουν η σκιά του.
Κάποιος έρχεται. Μη φωνάζεις, σε παρακαλώ!
Αν μ' αγαπάς, φύγε.
Μια ελαφρά αδιαθεσία, χωρίς αμφιβολία;
Ναι, δεν είναι τίποτα.
Αισθάνεσαι καλύτερα;
Ναι, πηγαίνω στο δωμάτιό μου.
Να έρθω μαζί σου;
Προτιμώ μόνη μου. Πηγαίνω.
Αλλη μια φορά πέρναγα από αυτούς τους διαδρόμους...
για μέρες... για μήνες...
για χρόνια... για να σε συναντήσω.
Δεν θα υπάρξει γαλήνη μέσα σ' αυτούς τους τοίχους.
Θα φύγω απόψε, παίρνοντάς σε μαζί μου.
Η ιστορία πρέπει να ξεκίνησε εδώ κι έναν χρόνο.
Ένα χρόνο που σε περίμενα, ένα χρόνο που με περίμενες.
Δεν θα μπορούσες ν' αντέξεις αυτή την αυταπάτη...
ανάμεσα στους καθρέφτες και τις κολώνες...
τις πόρτες πάντα μισάνοιχτες, σκάλες τόσο μακρυές...
αυτό το ορθάνοιχτο δωμάτιο.
Που είσαι, χαμένη μου αγάπη;
Είμαι εδώ μαζί σου, σ' αυτό το δωμάτιο.
Όχι, αυτό δεν είναι πια αλήθεια.
Βοήθησέ με, σε ξορκίζω.
Δως μου το χέρι σου.
Ναι, ένοιωσες καλύτερα.
Ναι, θα κοιμηθείς τώρα.
Ναι, θα είσαι πολύ καλύτερα πριν φθάσει ο Ακερσον...
ή ο Πάτερσον ή ο οποιοσδήποτε με τον οποίον θα φάτε αύριο.
Μη μ' αφήνεις να φύγω.
Ξέρεις πως είναι πολύ αργά.
Αύριο θα 'μαι μόνος.
Θ' ανοίξω την πόρτα στο άδειο σου δωμάτιο.
Κρυώνω.
Όχι, δεν χρειάζεσαι τίποτα.
Δεν γνωρίζεις τι σε κατέλαβε κάτω.
Δεν θυμάσαι καθαρά.
Ελπίζεις πως η κραυγή σου δεν προκάλεσε αίσθηση.
Μόλις έφυγε αυτός -- αυτός ο άντρας που θα μπορούσε να είναι ο σύζυγός σου...
που ίσως να αγαπάς...
που δεν ξέρει πως τον αφήνεις --
μάζεψες και ετοίμασες λίγα ρούχα.
Συμφωνήσαμε να φύγουμε τη νύχτα.
Αλλά φαινόταν πως ήθελες να του δώσεις άλλη μια ευκαιρία.
Δεν ξέρω. Συμφώνησα.
Έπρεπε να έρθει. Θα μπορούσε να σε κρατήσει.
Το ξενοδοχείο έμοιαζε εγκαταλελειμένο.
Όλοι είχαν πάει σε μια πολυαναμενόμενη παράσταση...
από την οποία η αδιαθεσία σου σε γλίτωσε.
Ήταν, νομίζω --
δεν θυμάμαι τον τίτλο πια.
Το έργο δεν θα τελείωνε παρά αργά.
Αφού σε είχε αφήσει ξαπλωμένη στο δωμάτιο...
πήγε στο θέατρο να βρεθεί με τους φίλους του.
Έπρεπε να φύγει από το έργο...
αν ήθελε να σε κρατήσει κοντά του.
Ήσουν ντυμένη, έτοιμη να φύγεις, και άρχισες να περιμένεις, μόνη...
στο χωλ, στο δρόμο για το δωμάτιό σου.
Για κάποιο λόγο μου ζήτησες να περιμένουμε μέχρι τα μεσάνυχτα.
Δεν γνωρίζω αν περίμενες να εμφανιστεί.
Πίστεψα για μια στιγμή πως του τα 'χες πει όλα.
και κανόνισες να βρεθείς μαζί του.
Ή απλώς πίστευες πως δεν θα 'ρχόμουν.
Ήρθα την συμφωνημένη ώρα.
Η αυλή της έπαυλης ήταν μάλλον στο γαλλικό στυλ...
χωρίς δέντρα, λουλούδια, ή φυτά.
Χαλίκια, πέτρα, μάρμαρο...
ευθύγραμμη, κανονική...
άδεια από μυστήριο.
Στη πρώτη ματιά...
φαινόταν αδύνατο να χαθείς εκεί...
στα ίσια μονοπάτια...
ανάμεσα στα αιώνια αγάλματα, ανάμεσα στις γρανιτένιες πλάκες...
όπου εσύ, ακόμη και τώρα...
χάνεις τον εαυτό σου για πάντα...
στην ακίνητη νύχτα...
μαζί μου.